چند صباحی است که دل را معبد عشقت نهادم

و از فراسوی فاصله ها نگاه مهربانت را بر خود خریدم.

روزگاری بود که تنهاییم را با مرغان آسمان تقسیم می نمودم

 و همراه با بارش باران، دل تنهایم را نوازش می کردم،

 تا اینکه نام زیبایت را خواندم و همانا عشق بزرگت را

 با دنیای تنهاییم تعویض نمودم.

مهربانا....         

در چشمانت چیست که مرا به سوی خود میکشد؟

در گرمی دست هایت چیست که دستهایم آنها را میطلبد ؟

در آینه چشمهایم بنگر چه میبینی؟

آیا میبینی که تو را میبیند؟

صدای طپش قلبم را میشنوی که فریاد میزند:

دوستت دارم...

 نزدیک می شوی به من
                                فرسنگها در منی
                                           در من خانه می کنی
                                                        در من حضور می یابی
لحظه به لحظه
            هرجا و هر کجا
                  توی انگشتهایم جاری می شوی
                                       سطرسطرخاطراتم را می نگاری
روی لبم می نشینی
             خنده می شوی
                    حرف می شوی
                          دلم که می گیرد
                                     ازچشمهایم می باری
                         کیستی؟
     کیستی تو ؟
                           کیستی تو که این همه
در من می تابی
             بی آنکه کاسته شوی
                    بی آنکه غروب کرده باشی
                           کیستی؟
کیستی تو که این همه
           سزاوار حرفهای عاشقانه ای

                       آری تو تمامِ بود و نبودمی...

من تموم زندگیمو پای عشق تو گذاشتم

خرج احساس تو کردم هر چی داشتم و نداشتم

واسه آبی نگاهت دلمو زدم به دریا

سیب ممنوعه رو چیدم مثل آدم واسه حوا

بین خطهای رو دستت خط زندگیمو دیدم

روی بوم کهنه ی دل طرح چشماتو کشیدم

دوستت دارم همنفــسم